W skrócie: Bój o drogę na Rzym
, / 602 0

W skrócie: Bój o drogę na Rzym

SHARE
W skrócie: Bój o drogę na Rzym

Bitwa o Monte Cassino toczyła się od 17 stycznia do 19 maja 1944 r. w trzech fazach. Z początkiem 1944 r. przerzucono z Egiptu do Włoch 2 Korpus gen. Władysława Andersa. Wszedłszy w skład 8 armii brytyjskiej, w kwietniu 1944 r., wziął on udział w trzeciej fazie bitwy o Monte Cassino. Stało się to możliwe po odprawie, która odbyła się 24 marca 1944 r. Podczas tej odprawy dowódca 8 armii gen. Oliver Leese zaproponował gen. Władysławowi Andersowi, by 2 Korpus w wiosennej ofensywie podjął się zdobycia klasztoru Monte Cassino. Po konsultacji z szefem sztabu płk. dypl. Kazimierzem Wiśniowskim gen. Anders wyraził zgodę.

Po przegrupowaniu, na przełomie kwietnia i maja 2 Korpus zaczął przejmować pozycje na linii Gustawa zluzowując Brytyjczyków. Poprzednie ataki na Monte Cassino krwawo odparto, w niektórych straty sięgnęły 80% stanu. 2 Korpusowi przyszło zmierzyć się z elitarną jednostką niemiecką – Dywizją Strzelców Spadochronowych.

Aby zrozumieć sens kilkumiesięcznej i krwawej bitwy o Monte Cassino, należy spojrzeć na konfigurację terenu. U podnóża klasztoru znajduje się dolina rzeki Liri, którą biegnie Via Casilina – jedyna droga otwierająca dostęp do Rzymu.

Górski grzbiet wraz z założeniem klasztornym stanowił więc kluczowy punkt umocnień niemieckiej Linii Gustawa, która zamykała aliantom drogę do Rzymu.

Rozmieszczenie w strategicznych miejscach środków ogniowych przez Niemców sprawiło iż droga była nieprzejezdna. Ponadto obrona poszczególnych wzgórz była ułatwiona gdyż jeden punkt oporu wspomagany był przez kilka sąsiednich wzgórz. Chcąc pokonać Niemców należało w jednym momencie zaatakować kilka miejsc

Z 11 na 12 maja 1944 r. rozpoczęło się ostatnie natarcie oddziałów anglo-amerykańskich, z którymi współdziałał II Korpus. Dysponując dwiema dywizjami piechoty, drogą losowania W. Anders wyznaczy oddziałom polskim kierunki natarcia. Celem natarcia 3 Dywizji Strzelców Karpackich było wzgórze ,,593″ i drogą przez gran ,,569″ zaatakowanie i zdobycie ruin klasztoru. 5 Kresowa Dywizja Piechoty miała za zadanie zajęcie „Widma”, następnie ,,575″ i San Angelo.

W nocy z 11 na 12 maja ruszyło równocześnie natarcie 3 i 5 Dywizji, które poprzedzono półtoragodzinnym przygotowaniem artyleryjskim. Siłę natarcia osłabiły dobrze ukryte schrony niemieckie regulujące dojście do pasm górskich. Nocny atak przyniósł jednak sukcesy. 5 KDP zdobyła „Widmo” i podeszła pod San Angelo, a 3 DSK zdobyła wzgórza „593” i „569”. Całodzienny kontratak Niemców zmusił jednak polskie jednostki do wycofania się na pozycje wyjściowe. Związanie Niemców walką z oddziałami polskimi umożliwiło jednak 13 Korpusowi Brytyjskiemu utworzenie przyczółku na rzece Gari.

Przygotowując drugie natarcie gen. Anders przegrupował oddziały, ich stan uzupełnił żołnierzami służb. Na San Angelo wprowadził Samodzielna Kompanię „Commando”, która wraz z szwadronem 15 Pułku Ułanów Poznańskich miała stanowić siłę uderzeniową. Kolejne natarcie ruszyło 17 maja. Tego dnia pod atakiem karpatczyków padło wzgórze ,,593″. Po brawurowym ataku Dywizja Kresowa zajęła „Widmo” i znacznie przemieściła się w kierunku San Angelo. Powtórne natarcie, rankiem 18 maja, całkowicie przełamało niemiecką linię obrony.

Wyłomu w Linii Gustawa dokonały oddziały polskie, które po sześciu dniach ciężkich zmagań, okupionych śmiercią licznych żołnierzy zdobyły 18 maja górę wraz z zabudowaniami klasztornymi (opuszczony klasztor zajął patrol 12 Pułku Ułanów Podolskich). 19 maja 5 KOP zakończyła bój. Pomimo ogromnych strat sprzymierzonych (w bitwie, tylko ze strony polskiej poległo 860 oficerów i żołnierzy, około 3 tys. odniosło rany). przełamanie linii obronnych przyczyniło się do załamania frontu niemieckiego. Bitwa przyniosła chwałę żołnierzom 2 Korpusu który walczył w tym rejonie do 25 maja 1944 r., zdobywając kolejną linię obrony w Piedimonte.

Zostaw komentarz

Twój adres e-mail nie będzie widoczny.

PASSWORD RESET

LOG IN